Lichaam & Revalidatie · beweging

Trainen met een knie die protesteert

24 augustus 2026 · 3 min lezen

De meeste mensen doen bij pijn een van twee dingen. Ze stoppen helemaal, of ze gaan er dwars doorheen. Allebei kosten je maanden.

De meeste mensen doen bij pijn een van twee dingen. Ze stoppen helemaal, of ze gaan er dwars doorheen. Allebei kosten je maanden, en allebei zijn ze te vermijden.

Ik zie het elke week. Iemand heeft een knie die opspeelt bij traplopen, dus hij laat benen maar helemaal zitten. Een half jaar later is die knie niet beter, want een gewricht dat niets doet wordt niet sterker. De spieren eromheen zijn zwakker geworden, en juist die spieren moesten dat gewricht dragen. Het probleem is gegroeid door voorzichtigheid.

Of het omgekeerde. Doorbijten, want pijn hoort erbij. Tot het geen zeur meer is maar een echte blessure, en dan ligt het niet zes weken stil maar zes maanden.

Er zit een middenweg, en die begint met leren voelen wat voor pijn je hebt.

Er is pijn die zeurt en er is pijn die waarschuwt. Zeur is doffe, brede pijn die tijdens het opwarmen minder wordt, die de volgende dag niet erger is, en die geen kant op straalt. Daar kun je meestal mee door, mits je de belasting aanpast.

Waarschuwing is scherp, zit op één punt, wordt erger tijdens de beweging in plaats van minder, straalt uit, gaat gepaard met zwelling of een gevoel van doorzakken, of hij houdt je 's nachts wakker. Daar stop je mee. Niet minderen, stoppen.

Twijfel je? Dan is het een waarschuwing. Je lichaam is geen quiz.

Als het zeur is, dan is er bijna altijd meer mogelijk dan mensen denken. Een knie die niet blij is van diep hurken is vaak wel blij van hetzelfde patroon met minder bereik. Van een langzamer tempo. Van een variant waarbij het gewricht minder ver buigt. Van eerst de spieren eromheen sterker maken en pas daarna het bereik terugpakken.

Dat is geen afzwakken. Dat is de belasting op een niveau zetten waar je lichaam wel op reageert in plaats van op terugvecht.

En dan het deel dat bijna niemand doet: de rest van je lichaam gaat gewoon door. Een knie die rust nodig heeft is geen reden om je bovenlichaam, je core, je conditie en je gewoontes stil te zetten. Dat is precies de periode waarin je op alle andere fronten winst kunt pakken, zodat je niet vanaf nul begint als die knie weer meedoet.

Waar ik in de praktijk mee begin bij een klacht is niet het schema maar de vraag: wanneer doet het pijn, hoe voelt die pijn, en hoe is het de dag erna. Die drie antwoorden bepalen wat we doen. Daarna bouw ik het programma om die klacht heen, met bewegingen die je wel kunt doen, in een bereik dat je wel aankunt, met een opbouw die je lichaam kan volgen.

Dat is ook waarom ik in de app per set naar je pijn vraag. Niet om je bang te maken, maar omdat een patroon over drie weken mij meer vertelt dan wat je op de dag zelf voelt.

Nog één ding, en daar ben ik streng in. Een coach is geen arts. Als er sprake is van zwelling, van een gewricht dat wegzakt, van uitstraling naar je onderbeen, van pijn die 's nachts doorgaat of van iets dat is ontstaan bij een klap of een verdraaiing: dan ga je eerst naar je huisarts of je fysiotherapeut. Ik bouw graag om je klacht heen, maar ik ga niet gokken over iets dat onderzocht hoort te worden.

Beginnen vanuit een lichaam dat tegenwerkt is niet het slechtste startpunt. Het is alleen een startpunt dat om een ander plan vraagt dan het schema dat je van internet plukt.

Geschreven door Réangelo Willems, RW Coaching.